ต่อไปนี้ มันจะไม่มีอีกแล้ว....


ไม่ต้องตื่นแต่เช้า


ไม่ต้องรีบแต่งตัว อาบน้ำแปรงฟัน


ไม่ต้องรีบไปโรงเรียนก่อนแปดโมงเช้า


ไม่มีการลอกการบ้านตอนเช้า


ไม่มี Gossip Corner ที่ห้อง /1


ไม่มีการอ่านนิตยสารแบบสุมหัวกันวิจารณ์


ไม่ได้ยินศัพท์ใหม่ๆจากหนกและบอม


ไม่ต้องเคารพธงชาติหน้าห้อง


ไม่มีประชุมรวมอีกแล้ว


ไม่ต้องสวดมนต์ทุกเช้า


ไม่ต้องทำหน้าที่รุ่นพี่ที่ดีของน้องๆ


ไม่มีโฮมรูมในห้องเรียน


ไม่มีคนที่คอยตะโกนแข่งกับอาจารย์


ไม่มีอาจารย์มานั่งทวงใบตอบรับ ทวงอะไรต่อมิอะไร


ไม่ต้องไต่บันไดแบบปีนเขาอีกแล้ว


ไม่มีการเดินเรียน เปลี่ยนห้องสนุกสนาน


ไม่ต้องไปแล็บ ไปห้องสมุด


ไม่ต้องดื่มนมทุกเช้า


ไม่มีโบผูกผมหลากสี


ไม่มีเสียงตะโกนแข่งกัน


ไม่มีคนเดินไปเดินมา สวนกัน ทักกัน ชนกัน


ไม่มีแก๊งค์ลอก


ไม่มีแผน ศิลป์-ญี่ปุ่น


ไม่มีอาจารย์ญี่ปุ่นให้แกล้ง


ไม่มีฉายาเด็ดๆ


ไม่ต้องกินข้าวจากถาดหลุมอีกแล้ว


ไม่ต้องนั่งโอดครวญกับอาจารย์ว่า การบ้านเยอะเกินไป


ไม่ต้องแบกหนังสือญี่ปุ่นสุดหนักเดินขึ้นเดินลง


ไม่มีการกินขนม กินมาม่าในห้องเรียนอีกแล้ว


ไม่มีการโดดเรียนไปห้องพยาบาล


ไม่มีกิจกรรมมากมาย


ไม่มีเซอร์ไพรซ์อาจารย์ญี่ปุ่น


ไม่ต้องนั่งเขียนการ์ด


ไม่ต้องไปฮิโกอีกแล้ว


ไม่ต้องทำเวรทุกสัปดาห์


ไม่ต้องจัดห้องสอบ


ไม่มีบอร์ดติดประกาศเรื่องไร้สาระ


ไม่มีเสียงกระซิบและการโวยวายในห้องสอบ


ไม่ต้องทวงเฟรนด์ชิป


ไม่เทคบัดดี้หันอีกแล้ว


ไม่ต้องปิดเสียงมือถือ


ไม่ต้องแอบมือถือ


ไม่มีเสียงอาจารย์คอยบ่นด่า


ไม่มีอาจารย์มาคอยย้ำว่า คุณยังไม่ได้ส่งงานอีกกี่ชิ้น


ไม่มี ชีวิตประจำวันแบบเดิมๆ


ทุกอย่าง..หายไปแล้ว จบไปแล้ว


จากที่เคยไม่คิดอะไร พอถึงเวลาจริงๆแล้วใจหาย


ทุกอย่าง มันหายไปหมดแล้ว ความคุ้นเคย ความเคยชินตลอด 12 ปีที่ผ่านมา


ต่อไปนี้ ใครจะเป็นคนมานั่งเม้าท์กับเราทุกเช้า


ต่อไปนี้ เราจะไม่ได้เจอเพื่อนๆแบบพร้อมหน้าอีกแล้ว


ต่อไปนี้ เวลาเพื่อนๆไม่สบายจะทำอย่างไรกัน


ต่อไปนี้ เวลามีปัญหาเราจะปรึกษาใคร


ขอบอกว่า รัก และผูกพันมาก


ช่วงเวลา 12 ปี ณ โรงเรียนแห่งนี้ คือความทรงจำที่มีค่าที่สุด


ถึงจะไม่อยากจากกันอย่างไร แต่งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา


เวลานั้นมันมาถึงแล้วสินะ..


เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ม.6 ... กับพิธีปัจฉิมนิเทศ นักเรียนสาธิตเกษตรรุ่น 31 ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้สินะ เวลาแห่งการลาจาก... ต่อไปนี้ เราจะมี O เติมอยู่หน้ารุ่นของเรา KUS31


บอกตรงๆว่าใจหายมาก ที่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการได้ใส่เครื่องแบบนักเรียนที่เราภูมิใจตลอดมา


เสื้อคอบัว สีขาว ปล่อยชาย


กระโปรงสีม่วง จีบรอบตัว 16 จีบ หน้า 8 หลัง 8 ยาวเกือบถึงถุงเท้า (สำหรับเรา)


เข็มตราพระพิรุณ สีม่วง ล้อมกรอบด้วยกลีบบัว


ไทร์โรงเรียนสีม่วงกระโปรง


ตอนเช้า ใส่ชุดด้วยความรู้สึกว่า เป็นการใส่ครั้งสุดท้ายแล้ว ต่อจากนี้ เราก็จะไม่ใช่นักเรียนสาธิตเกษตรอีกต่อไป เราต้องเปลี่ยนสถานะเป็น ศิษย์เก่า ทันทีที่ก้าวออกจากรั้วโรงเรียนในวันสุดท้าย


พิธีในตอนเช้านั้น อย่างแรกคือ การลาจากกับทั้งโรงเรียนในฐานะ ผู้ที่สำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดของโรงเรียน เราต้องก้าวออกไปสู่โลกใบใหม่ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน พวกเราเข้าแถวอัดกันอยู่ที่หน้าเสาธงโรงเรียน ร้องเพลงชาติครั้งสุดท้าย สวดมนต์ครั้งสุดท้าย ทุกอย่างคือครั้งสุดท้ายสำหรับที่นี่แล้ว เรามองโรงเรียนอย่างที่ไม่เคยมองมาก่อน เด็กๆทุกคนอยู่ตรงหน้าเรา เรามองเพื่อนๆ..มองตึกเรียน มองทุกอย่าง เราอยากจะเก็บความทรงจำเอาไว้ให้เด่นชัดและประทับลงในใจไปอีกนานแสนนาน


มีตัวแทนเด็กแต่ละช่วงชั้น ทั้งประถมต้น ประถมปลาย มัธยมต้น และมัธยมปลาย มาพูดอวยพรให้เรา อาจารย์ใหญ่ก็พูด และมีตัวแทนม.6 ออกไปพูดความในใจด้วย อาจารย์ใหญ่พูด ทำให้เราน้ำตาไหล


ครูยังจำได้ เมื่อ 12 ปีที่แล้ว ตอนที่คุณเข้ามาป.1 ครูจูงคุณเข้ามาโรงเรียน วันนั้น ครูก้มลงมองคุณ เวลาผ่านไป 12 ปี วันนี้ หลายเป็นครูต้องเงยหน้ามองคุณเวลาคุยด้วย


ตัวแทนของม.6 คือ มิงค์ พูดได้ตรงใจเรามาก


วันแรกที่เข้ามา พวกพี่บางคน ยังอ่านหนังสือไม่ออก ยังเขียนไม่คล่อง


ถ้าน้องๆไม่มียืนอยู่ตรงจุดนี้ น้องๆจะไม่รู้เลยว่าความรู้สึกเป็นอย่างไร


พวกเรา ม.6 รักโรงเรียนแห่งนี้มาก


มีการส่งมองหน้าที่ แล้วร้องเพลง ร้องไป ร้องไห้ไปอย่างอดไม่ได้ มีทั้งน้องร้องให้พี่ พี่ร้องให้น้อง


วันวลาดีดีเหล่านั้น เธอยังคงจำมันได้ไหม


วันที่เราร่วมทุกข์ และสุขจนล้นหัวใจ วันที่เราได้ผ่านมาด้วยกัน


แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนั้น


อยากจะมีเพลงเพลงนึง ถ่ายทอดเรื่องราวเป็นพันพันให้เธอรู้


ให้ทุกทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ นั้นยังมีรักอยู่


เคยเป็นอย่างไรในตอนนี้ขอให้รู้ ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป


และทุกทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้ ก็ขอให้รู้ที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะนานเท่าใด


เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป


เพราะหัวใจเราผูกกัน


พวกเรา ม.6 ร้องอีกเพลงนึง ร้องกันไป จับมือกัน ร้องไห้ด้วยกัน มีเพื่อนเราคนนึงไปต่างประเทศ ตอนนี้ต้องกลับมาเรียนซ้ำ ม.5 นั่งร้องไห้อยู่ในแถว


พวกเราไปดึงมา และมาอยู่รวมกันกับพวกเรา เป็นรุ่นเดียวกัน


พวกเรารักกัน... (ตอนนี้ เขียนไปก็อยากจะร้องไห้จริงๆ)


จากนั้น ก็เป็นการลอดซุ้ม เข้าอาคาร มีน้องๆร้องเพลงหัวใจผูกกันส่ง ไปสักการะอาจารย์อุบล ผู้ก่อตั้งโรงเรียน


มีการมอบของขวัญให้อาจารย์ในช่วงนี้ด้วย เป็นรูปภาพของพวกเราทุกคน เอามาทำเป็นภาพของโรงเรียน สวยงามมาก


ต่อจากนั้น ก็เป็นการไปไหว้อาจารย์ในโรงเรียน โดยแบ่งกันไปตามที่ต่างๆ มีการเอารูปไปให้อาจารย์ด้วย


พอจบกิจกรรมนี้ ก็กลับมาทานของว่าง แล้วเข้าร่วมกิจกรรมต่อไป คือมีพี่ศิษย์เก่ามาพูดถึงกิจกรรมของศิษย์เก่าและการปรับตัว มีทั้งพี่รุ่น 30 พี่จักรภพ เพ็ญแข (ภาษาพี่เค้าแซบมาก) พี่แพท (ที่เป็นนักร้องของวงจีว่า) แล้วก็พี่ที่เป็นนายกสมาคมศิษย์เก่าคนปัจจุบัน พี่อีกคนก็แฟนพันธุ์แท้ อืม พระเครื่องมั้ง (จำไม่ได้ แต่เกี่ยวกับพระ) มาพูดเกี่ยวกับเรื่องการปรับตัวและการใช้ชีวิตหลังจากจบไปแล้ว


พอจบกิจกรรมก็เที่ยงแล้ว โดนไล่ออกไปทานข้าว อาหารหรู!! จัดอย่างดี แต่ไม่ค่อยได้กิน เพราะกินไม่ลง+แจกรูปกันสนุกสนาน มีน้องๆเอาดอกไม้ เอาของขวัญมาให้ ขอบคุณน้องๆมากเลยนะ


จากนั้นก็เข้ามาในอาคาร เขียนความรู้สึกใส่กระดาษ เอาไปติด อาจารย์ให้เขียนว่า อยากให้โรงเรียนปรับปรุงอะไร โรงเรียนเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วค่ะ ไม่ว่าโรงเรียนจะเป็นอย่างไร ก็ยังเป็นสาธิตเกษตรที่หนูรักมากอยู่ดี


ต่อจากนั้น เป็นการเลือกประธานรุ่น อิ้กได้ รองประธานก็ ฝ้าย ณิชา ช่วงนี้ทุกคนแจกรูปกันกระจายระหว่างนับคะแนน


กิจกรรมสุดท้ายสำหรับพวกเรา เป็นการฉายวีดีโอและการแสดง+พูดความรู้สึกของอาจารย์ เราร้องไห้อีกแล้ว ตอนที่อาจารย์เกษมมาพูด ทำเอาเราร้องไห้ไปนานพอควร แล้วพอวีดีโอจบลงหมดแล้ว อาจาน์ทุกคนออกมาร้องเพลงให้ ถึงแม้เสียงอาจารย์จะไม่ดี แต่เนื้อความทำให้เรากลั้นน้ำตาไม่อยู่ พออาจารย์ใหญ่มาพูดอีกครั้ง เราก็ร้องไห้ สุดท้าย ก็เป็นการแจกของที่ระลึกและลาอาจารย์


ส่วนหนึ่งจากการ์ดที่อาจารย์มอบให้ :


แด่ กระพี้จั่นรุ่นที่ 31


รักและห่วงใยศิษย์


จาก คณาจารย์สาธิตเกษตร 17 กุมภาพันธ์ 49


ความผูกพันครูศิษย์สิบสองปี


ทุกนาทีจำได้ไม่แปรผัน


ศิษย์ตัวน้อยเติบใหญ่สุขใจพลัน


สู่จุดหมายดังผันสมใจปอง


ก้าวไปเถิดก้าวต่อไปอย่างมั่นคง


ครูยังคงเอาใจช่วยศิษย์ทั้งผอง


ให้ศิษย์รักพบสุขตามครรลอง


ให้สมปองชนรักไม่จืดจาง


กิจกรรมเราอาจเขียนไม่ละเอียดมากนัก ที่เหลือขอเก็บไว้เป็นความทรงจำชั่วชีวิตดีกว่า เพราะความรู้สึกและทุกอย่าง มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้


จากนั้นก็ไปต่อกันที่มิราเคิล แกรนด์ เป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว


แจกรูปกันเต็มที่


กินกันสนุกสนาน


เปิดเพลงกันเมามัน


เล่นเกมกันฮาสุดๆ


เพื่อนจากโรงเรียนอื่นที่ออกไปแล้วก็มากัน


แต่ละคน เข้าใจเอาของรางวัลมามาก ของไฮไลท์เลยคือ ถ้วยแฟนพันธุ์แท้ 2 อัน เขียนว่า King / Queen of kus31 ได้รับความอนุเคราะห์จากคุณปัญญา เป็นสีม่วงใส สวยมาก (อยากได้ๆๆๆ) ในงาน พวกเราก็เล่นเกม ปล่อยทุกอย่างออกมาเต็มที่ จนกระทั่ง..


เมื่อถึงเวลาจากกัน จากเสียงหัวเราะก็กลายเป็นน้ำตา เราโผเข้ากอดเพื่อนหลายคน น้ำตาและเสียงสะอื้นระเบิดออกมา เพราะ ต่อไปนี้ จะไม่มีอีกแล้ว แต่ละคนก็มีเส้นทางชีวิตของตัวเอง มีความฝัน ต้องแยกย้ายกันไป เราร้องไห้อย่างไม่อายใครอีกแล้ว ทุกคนล่ำลากันอย่างเต็มที่ เพราะวันรับประกาศ ยังไงเพื่อนๆก็อยู่ไม่ครบรุ่นแบบนี้แน่ เราเดินร้องไห้ออกมาจากห้องจัดเลี้ยง กลับบ้านกับอัพ กลับมานั่งดูรูปเพื่อนๆที่ได้มาแล้วน้ำตาไหล ไม่อยากถอดชุดนักเรียนออก เพราะมันหมายถึงว่า ต่อไปนี้เราก็ไม่ใช่นักเรียนอีกแล้ว เป็นศิษย์เก่า เป็น OKUS 31 เท่านั้น


โชคดีนะเพื่อนๆทุกคน


เรารัก KUS 31 มากนะ ทุกคนคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเลย


ขอบคุณโรงเรียนสาธิตเกษตร ที่ทำให้เรามีวันนี้


ขอบคุณ โลกกลมๆที่ทำให้เราได้มาพบกัน


ขอบคุณอาจารย์ ที่อบรมสั่งสอนด้วยดีมาตลอด


ขอบคุณพ่อแม่ ที่ให้หนูได้เข้าโรงเรียนแห่งนี้


ขอบคุณทุกๆคนจากใจจริง


ถึงแม้ว่าเราจะต้องจากกันไปตามเส้นทาง แต่พวกเราทุกคนก็มีสายใยแห่งความผูกพันเชื่อมกันเอาไว้อยู่ แล้วพบกันใหม่นะ


พวกเรารักกัน ใช่มั้ย เพื่อนๆ?

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ

#12 By โหลดเพลง (124.157.236.250) on 2009-08-27 10:15

เห้ยแก อยู่มหาลัยม่ายหนุกเท่า โรงเรียนเราเลยsad smile

#11 By (124.120.87.9) on 2009-03-13 23:46

มันนี่แหละ ความทรงจำ รักเพื่อนๆทุกคน

#10 By แนนแน๊น (124.120.87.9) on 2009-03-13 23:45

http://my.dek-d.com/jeep14/

ฝากไปไอดีเราด้วยนะ ดงบังเหมือนกัล

ซึ้งมากมายอ่าพี่

#9 By Jeep (125.24.56.186) on 2007-09-23 19:35

สู้ต่อไปน้องๆ

พี่คิดถึงโรงเรียน
ชีวิตในโรงเรียน คิดถึงมากมาย
อยู่มหาลัยไม่มีความสุขเท่าไหร่เรยยยยย

#7 By yium on 2006-03-18 22:58

ยินดีด้วยนะที่จบแล้ว
ชีวิตมันก็ต้องก้าวต่อไปละนะ สู้ๆ นะคะ
เหมือนเราเลย จบแล้ว ม.6

#5 By Oakkung on 2006-03-03 17:08

ไม่มี12ปีที่สาธิตเกษตร=ไม่มีตัวของเราในวันนี้

ยินดีด้วยนะครับที่จบแล้ว
สู้ๆนะครับ

#4 By tootoo on 2006-02-24 19:00

รักแกนะฝ้าย

เราไม่เคยพูดว่า Say Goodbye เพราะยังไงเราเชื่อว่าเราก็ต้องได้เจอกันอยู่แล้วแหละ เพราะ "หัวใจเราผูกกัน KUS31"

#3 By Remember The Eighties on 2006-02-20 23:02

แต่ว่ายังต้องส่งการบ้านอยู่นะ

#2 By อั๊พ on 2006-02-19 08:50

ชีวิตมันต้องเดินต่อไปเนอะ