いつかは幸せが来るよ...

     เค้ามานั่งอัพบล็อกที่ร้านเน็ตในมอล่ะ เพราะสัปดาห์นี้ไม่กลับบ้าน พรุ่งนี้มีเวิร์คช็อป เพื่อนๆทั้งหลายขา...อะฮั้นมีข่าวร้ายคือ จะได้กลับบ้านสัปดาห์หน้าเป็นสัปดาห์สุดท้ายแหละ ต่อไปจะเป็นการซ้อมเชียร์แบบเข้มข้นแล้ว สอบเพลงทุกวัน ไม่หยุดเสาร์-อาทิตย์โอยยย อดเที่ยว ตายๆๆๆ

     หึหึ วันนี้ไหนๆก็มาแตะเน็ตแล้ว มีเรื่องเล่าเยอะแยะมากมาย สัปดาห์เดียวแต่ความสนิทเพิ่มขึ้นเยอะมากๆๆๆเพราะได้ทำกิจกรรมร่วมกันเยอะแยะมากมาย มีอะไรบ้าง ลองมาฟังกันดีกว่า...

     คือ อันแรกเลยก็ เราไปเล่นสงกรานต์กับพวกเพื่อนเชียร์ที่ถนนต้นสนมาแหละ แบบว่า ร้อนนนนนนน ร้อนชิบ แถมคนเยอะโคตรๆ ขนาดเล่นกันวันที่ 16 นะ เดินเบียดกันสุดๆๆ โดนปะแป้งแบบว่า...บางคนก็ปะนิดปะหน่อย แต่บางคน แง่งงง จะฆ่ามัน มาปะตอนขี่จักรยานจะกลับอ่ะ แล้วปะแบบ ลูบหน้า โว้ยย ถ้าจักรยานล้มใครจะรับผิดชอบชีวิตชั้นยะ!
     หลังจากนั้นก็ยกขบวนกลับไปที่มอ พอถึงสะพานสระแก้วก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงค่ะประมาณว่า เมาดินสอพองกันทุกคนเลย ไปป์เป็นคนแรกที่ลองหย่อนตัวลงไป แล้วปรากฏว่ามันยืนถึง ทีนี้ก็เอาใหญ่สิ ลงสระทั้งแสตนด์ ตอนแรกมีคนไม่ลงนะ แต่ทนเสียง"สปิริตๆๆๆๆ" ไม่ไหว สุดท้ายก็ลงกันหมด คงเพราะตัวเปียกกันมาด้วยแหละ เลยกล้าลงเล่นสระแก้วกัน ไม่คิดไม่ฝันว่าวันที่จะได้โดดสระแก้วมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้ เพิ่มผ่านปีหนึ่งไปเองนะ...เหอะๆๆเซี้ยวกันจริง หลังจากนั้นก็มีคนไปปีนกลางสะพาน แล้วโดดตูมลงมา กิ๊กแบบ หูย บ้าพลังมากตัวเล็กแต่โดดสระไปหลายรอบได้ ไอ้ตรงที่โดดอ่ะ มันเป็นที่ลึกแล้ว ไอ้เรามันก็ว่ายน้ำไม่แข็งแถมไม่ชอบโดดน้ำด้วย เลยได้แต่ยืนดูเค้าโดดๆกัน แล้วเราก็ปีนลงไปเล่นที่ตื้นต่อ 555 มีสอนว่ายน้ำกันในสระแก้วด้วยล่ะ สนุกสนานมากมาย

รูปหลักฐานว่าได้โดดกันมาจริงๆ (จิ๊กมาจากบล็อกบี กร้ากๆ อีนี่เลว)

     เสียดายที่วันนั้นไปโดดกันไม่ครบแสตนด์ ขาดก้อย กิ่ง แพร ส่วนแจ้ไปแต่ไม่ยอมโดด (ชิๆ) มีพี่กลุ่มมาด้วยแหละ หนุกหนานมากมาย เป็นสงกรานต์ที่สนุกมาก ไม่ได้เล่นอะไรอย่างนี้มานานมากแล้ว หลังจากนั้นก็ไปเฮฮาปาตี้กันต่อ ถือว่าทิ้งทวนก่อนเริ่มซ้อมวันต่อไป ซึ่งมันมีการสอบเพลงแสนหฤโหดที่รอพวกเราอยู่

     วันต่อมา แบบว่า มันก็ยังเฮฮากันเหมือนเดิมแหละ แต่ตอนกลางคืนมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะเปลี่ยนจากแยกเพลงเป็นสอบเพลงแทน ขอบอกว่า การนั่งแสตนด์โดยใส่กางเกงในเนี่ย มันคือการทรมานดีๆนี่เอง เพราะไม่มีสิทธิ์ขยับตัว ต้องนั่งนิ่งๆแล้วก็ยิ้ม ยิ้มแบบจริงใจ มีความสุข (ซึ่งลอให้ลองจินตนาการเอาเอง ว่าสภาพแบบนี้ ยิ้มที่ออกมามันจะเป็นยังไง)ตลอดสองชั่วโมง หูยยย แบบว่า พอลงจากแสตนด์แล้วเหมือนสวรรค์เลยอ่ะ เจ็บตรุ๊ดที่สุด T__T แขนก็ปวด แล้วนั่งร้องเพลงต้องยิ้มตลอดเวลา ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงให้เห็นภาพดีอ่ะนะ เพราะเราก็เป็นคนอธิบายไม่เก่งซะด้วยสิ...เอาเป็นว่า น้องคนไหนที่เอนท์ปีนี้แล้วจะเข้าอักษร ศิลปากร ก็รอดูเอาละกันนะ คิคิ จากนั้นก็คอมเม้นต์
     ไม่รู้จะอธิบายเรื่องสอบเพลงยังไงดีแฮะ เพราะวันนี้ไม่ได้อัพบล็อกที่บ้านด้วยมั้ง ก็เลยไม่รู้จะเขียนอะไรยังไงดี เอาสั้นๆ ง่ายๆอย่างนี้แหละดีแล้ว

     เออ วันนี้มีคอมเม้นต์กันเองอ่ะ แบบว่า คุยกันนานมาก ประมาณ3-4ชั่วโมงได้ นั่งคุยๆๆ แล้วก็เคลียร์จุดที่มีปัญหากัน เนื่องจากว่า มีพี่บอกว่าเราไม่รักกัน แบบว่า รุ่นเรามันรัก มันผูกพันกันแต่ไม่แสดงออกอ่ะ เหอๆๆ พี่เค้าเลยมองเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง เราไม่รู้ตัวเองเลยนะ ว่ามาซ้อมเชียร์แล้วตัวเองเปลี่ยนไปขนาดไหน เพื่อนบอกว่าเราร้องเพลงดีขึ้นจากเดิมมาก แล้วก็ร้องเชื่อม พูดขัดขึ้น อะไรขึ้น รู้สึกดีแฮะ >///<

     ไม่มีอะไรจะอัพแย้ว เอาไว้กลับบ้านสัปดาห์หน้าซึ่งเป็นสัปดาห์สุดท้าย จะนอนเล่นคอมให้อิ่มเลย ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เล่นในอีกหนึ่งเดือนหลังจากนี้

edit @ 24 Dec 2007 02:14:25 by AniaRovana