いつかは幸せが来るよ...

          จบไปแล้วกับงานเจเฟสของปีนี้ ซึ่งแบบว่า...เจ๊ไปออกบูธมหาลัยขายของมาค่ะ...เหนื่อย ร้อน เสียงดัง กรี๊ดดด มันทุกอย่าง เรื่องเยอะ ปัญหาเยอะ แต่มันก็ผ่านมาแล้ว(ซะที) จะได้อ่านหนังสือสอบละ (ซึ่งตรูก็ไม่อยากเล้ยยยย) ที่มาอัพช้าก็ด้วยความขี้เกียจส่วนตัวนั่นเอง >>> ความจริงไปนั่งแต่งรูปนัจจิ ไปบ้าทำอย่างอื่นอยู่ก็บอกมาเหอะ

          จะไม่บ่นอะไรมากเพราะ เบื่อ! เบื่อที่จะคิด เบื่อที่จะบ่นละ บ่นไปมันก็เท่าันั้น เอาเป็นว่าเอนทรี่นี้ขอโซโฮกอาเบะซังดีที่สุด สบายใจ ฮา~

           เริ่มด้วยวันศุกร์ที่อิชั้นและเพื่อนเอกอีกหลายสิบชีวิตนั่งรถขนหมู(?)ออกจากมหาลัยตอนห้าโมงเย็น แอบรู้สึกอนาถาเล็กน้อยที่คนประมาณยี่สิบคนนั่งเบียดกันในรถพร้อมกับน้อง Culture และน้อง Structure ซึ่งก็คือน้องควายและน้องม้าที่เอาขึ้นไปแสดงงานเจเอ็ดและเจเฟสนั่นแหละ = =" แต่โดยรวมถึงมันจะเบียดก็เฮฮาสนุดสนานดี สำหรับรูปรถขนหมูขอละไว้ในฐานที่เข้าใจว่า ไม่อยากเอาเพื่อนมาลงสักเท่าไหร่ = =" เพราะสภาพแต่ละคนหลังจากผ่านวันญี่ปุ่นแห่งชาติประจำสัปดา์ห์มาก็คือ โทรมไปตามๆกันเลยทีเีดียว

          จากนั้นรถก็ไปลงที่ศูนย์สิริกิติ์ เป้าหมายของเรา คือไปทำงานเจเอ็ดกันก่อนเพราะเจเฟสต้องรอไปจัดบูธตอนเช้า อิัชั้นก็ไปค่ะแล้วก็ไปนอนบ้านนางสาวยุ้ยโฉะอง ไม่ยอมกลับบ้านตัวเองเนื่องจากมันดึกและไกล = =" จากนั้นตอนเช้าก็ไปจัดบูธกัน โดยธีมของมหาลัยเราคือ "Furoshiki" หรือผ้าห่อของนั่นเอง

           บูธมหาลัยเราโดนพี่อากิแซวว่ารั่ว = =" ก็น่าอยู่หรอก กรี๊ดๆๆๆ กันซะขนาดนั้น ตอนบูมก็โดนแซวว่ามาจากสก็อตแลนด์หรือเปล่าเพราะกระโดดตลอด ฮ่าๆๆ ขำๆแหละ

ยินดีต้อนรับสู่บูธมหาวิทยาลัยศิลปากรค่ะ

           แต่ก็นะ ส่วนใหญ่ห็บ้าบอกันอยู่ในบูธแหละอยากออกไปถ่ายรูปคอสเล่นก็อด แต่ส่วนใหญ่ก็จะออกไปเอาของฟรีมากกว่า ของชอบค่ะ ฮ่าๆ แถมแจกกันเยอะมากมายเลยทีเดียว ทั้งโคอาล่ามาจิ ล็อตเต้ เถ้าแก่น้อย บลาๆ

          วันเสาร์ๆๆ ขึ้นไปขายหน้าประชาชีบนเวทีด้วย เพราะไปเล่นเกมกับพี่โคอาล่าเพราะจะเอาบัตรมีตนัจจิ โดยลากนังจิ๊กที่ทำหน้าเหวอขึ้นไปเป็นเพื่อนด้วย ไปต่อกล่องโคอาล่ามาจิ แต่อดค่ะ มันล้ม T-T เสียดายโคตร พอลงมาจากเวที อีไปป์ก็บอกว่า ตอนแรกนึกว่าเราจะได้ชัวร์เพราะต่อสูงสุด แต่มันดันล้มนี่นา T-T ช่วยไม่ได้ ไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไร กระซิกๆ เพราะยังไงก็จะได้เจอตัวจริงอยู่ดี

ประชาสัมพันธ์บูธมหาลัยกันสุดฤทธิ์เพราะมุมมันอับโคตร = ="

ไอติมสักไม้ไหมคะ?

         โฮะๆ จะบอกว่า ไม่ได้มาานแบบนี้แค่สองปี ทำไมผู้ชายหน้าตาดีมันมาเดินงานแบบนี้เยอะขึ้นฟระ >//<  กรี๊ดค่ะกรี๊ด คนไทยก็หน้าตาดี คนญี่ปุ่นก็น่ารัก นั่งส่องอยู่กับบรรดาเพื่อนหลายคน เอิ้กกก

          ต่อจากนี้ไป...จะเป็นการโซโฮกนัจจิล่ะก้า โฮะๆๆ สำหรับรูปนะคะ ที่มันมีโลโก้แปะเนื่องจากตามคำขอของทางไมนิจิที่บอกเอาไว้ในบอร์ดน่ะค่ะ ความจริงแล้วทางต้นสังกัดเค้าจะไม่ให้เราถ่ายรูปนะ แต่ครั้งนี้อนุญาต แค่ใส่เครดิตไมนิจิลงรูปนิดหน่อยแค่นี้ เราทำได้! 

          แบบว่า นัจจิตัวจริงน่ารักมากกก จริงๆ ตัวเล็กนิดเดียวเอง ตอนเช้าวันอาทิตย์ที่ไปเตรียมของ ตอนแรกก็แบบ  แปดโมงครึ่งแล้ว ทำไมยังไม่มากัน อะไรประมาณนี้ ซึ่งจริงๆแล้วเค้ากั้นที่เอาไว้ให้นัจจิขึ้นไปซาวน์เช็คค่ะ อิชั้นก็เดินเหลอหลาไม่รู้เรื่องเข้าไปวางของที่บูธแล้วก็เดินออกมา แล้วเราก็ออกไปนั่งรอที่เก้าอี้หลังน้ำพุอ่ะ เห็นนัจขึ้นมาบนเวที ใส่เสื้อขาว กางเกงขาสั้น ผ้าคลุมไหล่ผืนใหญ่ และแว่นดำ กรี๊ดดดด นัจจิชัวร์ เราก็นั่งดูอยู่ห่างๆ แล้วพอเพลง furusato ขึ้นเท่านั้นแหละ วิ่งไปกรี๊ดกับเพื่อนจนโดนมันด่าว่า บ้าไปแล้วหรอ เหอๆๆ ได้ฟังนัจจิร้องสดก่อนใครนี่มันสุดๆจริงๆ ฟังเพลงไปขนลุกไป แล้วนัจจิก็ร้อง itoshiki hito อีกนิดหน่อย แบบว่า โฮกกกก ร้องสด เสียงร้องสดมันช่วงสุดยอดว่าเอ็มพีสามมากมายนัก

          แ่ต่ว่า...นั่งดูอยู่ได้ไม่นาน ฮิโระ สตาฟฟ์ไมนิจิก็เดินออกมาบอกว่านั่งตรงแถวๆหน้าเวทีไม่ได้ เจ๊เ็ซ็งค่า ก็เลยเดินไปรวมกลุ่มกับพี่ๆในบอร์ดกลุ่มนึงที่มาดูนัจจิเหมือนกัน พอนัจจิลงมาจากเวที หันมาแล้วยิ้ม โบกมือบ้ายบายให้ด้วยนี่มัน...สุดยอด >//< ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ที่เมืองไทยจริงๆ

          พอถึงเวลาแสดงจริง คนเยอะมากกกก ขนาดเดินเข้าออกบูธไม่ได้เลยทีเดียว เพื่อนผู้ชายต้องกันคนเอาไว้ไม่ให้เข้ามาในบูธอ่ะ ส่วนเราหรอ..ขอเลวด้วยการดูนัจจิ :P เพื่อนมันคงสมเพชอ่ะนะ ก็เลยแบบ "ฝ้าย ขึ้นไปยืนบนเก้าอี้เลย" ไอ้เรา็ไม่ขัดศรัทธา ปีนโลด แล้วคือมันเด่นมาอ่ะ แต่ยังดีที่มันเป็นเก้าอี้ในบูธไง เลยไม่น่าเกลียดมาก (แต่นัจจิมองมา ชัวร์ป้าปว่าเห็นเราแน่ๆ แถมชื่อด้วย ฮ่าๆๆ เพราะที่ผ้ากันเปื้อนเขียนชื่อมหาลัยกับชื่อตัวเองเป็นคาตากานะเอาไว้) ยืนถ่ายรูปไป ยิ้มไป ร้องเพลงไป มึความสุขมากกกก >///<

          ถ่ายรูปมาด้วยกล้องต๊อกต๋อยของเรานี่ล่ะ ซูมสุดชีวิต ถ่ายกันมาได้แค่นี้ก็ดีแล้ว ดีใจที่ได้ถ่ายรูปตัวจริงๆและไม่ิคิดว่าการได้ฟังนักร้องฮาโหลโปรร้องสดแล้วมันจะเพราะขนาดนี้ เพลงเพราะจริงๆ เสียงดีจริงๆอันนี้ยอมรับเลย นัจจิเสียงดีสุดๆ >///<

          ตอนวงโคฟขึ้นอ่ะ แบบว่า เห็นนัจจิปาดน้ำตาด้วย โฮกกกก นี่เราถึงขนาดทำให้นัจจิร้องไห้เลยหรอเนี่ย เพราะเพลงแต่ละเพลงนี่แบบ เป็นเพลงแห่งความทรงจำของมอร์นิ่งจริงๆ อย่าง otoko tomodachi ที่นัจจิได้ร้องเดียว เพลง love machine (ที่อีไปป์บอกคุ้นๆเหมือนเคยได้ยิน กร้ากกก) ที่ทำให้มอร์นิ่งดังสุดๆ เพลง the peace ที่สุดยอด คาดว่าคงเพราะคาดไม่ถึงล่ะมั้ง

           เวลาชั่วโมงนึงนี่มันนานก็นาน แปปเดียวก็แปปเดียวนะ แล้วแต่คนจะคิด แต่เรารู้สึกว่าเป็นหนึ่งชั่วโมงที่เราจะจำเอาไว้อีกนานเลยทีเดียว

          ขอบคุณ...พี่ๆไมนิจิและฮาโหลโปรเจ็กต์ที่ยอมส่งนักร้องมา รวมถึงเชิญมาเพื่อพวกเรา ขอบคุณนัจจิที่ทำให้เราได้สนุกสนานกัน ขอบคุณทุกๆคนในบอร์ดที่ช่วยกันคิดอะไรมากมายเพื่อให้นัจจิประทับใจ ขอบคุณเพื่อนเอกที่เข้าใจ(มั้ง)และไม่ว่าอะไรที่เรากรี๊ดนัจจิตลอดหนึ่งชั่่วโมง

edit @ 5 Sep 2008 22:25:07 by AniaRovana