*โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านบล็อก*

 

เรียงความของฝ้ายจัง เรื่อง "เมื่อตัวขี้เกียจเกาะหลังฉัน"

 

          เมื่อเทศกาลสอบๆๆและเีคลียร์งานๆๆ ใกล้เข้ามา สิ่งที่เราควรจะทำก็คือ การอ่านหนังสือและรีบสะสางงานใช่ไหมคะ แต่...สำหรับฉันแล้วมันคงไม่ได้ง่ายอย่างที่ปากพูด เืนื่องจากฉันนั้นมีสัตว์เลี้ยงอยู่ตัวหนึ่ง อยู่กับฉันมาเรียกได้ว่าแทบจะตลอดชีวิตเลยทีเดียว ชื่อของเจ้าสัตว์เลี้ยงที่แสนจะน่าถีบตัวนั้นก็คือ "ตัวขี้เกียจ" นั่นเอง

 

          สัตว์เลี้ยงของฉันตัวนี้นั้นไม่สามารถมองเห็นได้หรอกค่ะ แต่ถึงมองไม่เห็นเราก็คงจะรู้สึกถึงมันได้ดี ด้วยความที่เจ้าสัตว์ตัวนี้นั้นก็มีอยู่กับคนทุกคน แต่ความอ้วนท้วนนั้นคงแตกต่างกันไปแน่นอน และนิสัยของตัวขี้เกียจนั้นก็ขี้เกียจสมชื่อค่ะ กิน...แล้วก็นอน กิน...แล้วก็นอน ถ้าเป็นเวลาปกติคงไม่มีอะไรใช่ไหมคะ เราอยู๋ส่วนเรา มันก็อยู่ส่วนมัน แต่แล้ววันนึง...เมื่อมีงาน มีสอบ เจ้าตัวขี้เกียจก็จะลืมตาขึ้น พร้อมเริ่มปฏิบัติหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาทันที โดยการกระโดดขึ้นเกาะหลังเราทันทีที่มีงานหรือสอบ

         เมื่อถูกตัวขี้เกียจกระโดดเกาะแล้ว หลังของฉันมักจะเกิดอาการหนัก และที่หนักกว่าก็คือเปลือกตาค่ะ มันจะหนักโดยไม่ทราบสาเหตุเสมอ วิธีแก้ืคือ ให้เราขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วอาการเหล่านี้ก็จะดีขึ้น อาการเหล่านี้มักจะมาเป็นประำจำเลยค่ะ ทั้งๆที่รู้่ว่ามีงาน ก็มักจะขึ้นเตียงเพื่อให้อาการหายก่อนอยู่เสมอๆ ซึงมันก็ไม่ดีเลยจริงๆ ตัวขี้เกียจมันมีพลังมหาศาลจริงๆค่ะ เมื่อกระโดดเกาะแล้วก็มักจะไม่ยอมปล่อยจนกว่างานจะเสร็จ หรือจนกว่าจะสอบเสร็จเสมอ สร้างความรำคาญให้แก่ฉันมาก แต่ก็โทษใครไม่ได้หรอกค่ะ ในเมื่อฉันเองเป็นคนเลี้ยงมันจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ขนาดนี้  ฉันก็คงต้องพยายามหาวิธีต้านทานฤทธิ์เดชของมันต่อไป

         อีกทั้ง ในช่วงนี้มีทั้งงานภาษาไทยที่ต้องเคลียร์ วันจันทร์ก็มีสอบ Structure รอบสองที่เห็น text ที่ต้องท่องแล้วแทบจะร้องไห้กันเลยทีเดียว เพราะฉันต้านทานมันได้ไม่พอสินะ ถึงได้มีสภาพอย่างในปัจจุบันนี้ และอีกไม่นานก็จะถึงการสอบปลายภาคแล้ว (ซึ่งฉันก็รู้สึกว่า ปลายภาคกับกลางภาคมันต่างกันนิดเดียวตรงที่ ปลายภาคมีเวลาอ่านหนังสือเยอะหน่อย เท่านั้นเอง ก็เล่นสอบกลางภาคกันจนถึงสอบปลายภาคเลยนี่นา) ถ้าฉันยังยอมให้ตัวขี้เกียจเกาะหลังของฉันต่อไปคงไม่เป็นการดี ดังนั้น ฉันจึงตั้งใจว่าจะต้านทานเจ้าสัตว์ตัวนี้อย่างเต็มความสามารถค่ะ อยากจะเอามันไปถ่วงน้ำ เอาไปสับๆๆ แล้วก็เอาไปให้ตุ๊ดตู่กินเหลือเกิน แต่มันเป็นสัตว์อมตะ ฆ่าไม่ตาย ไม่ว่าจะทำยังไงก็ฆ่ามันไม่ได้เสียที ฉันคงต้องหาวิธีอยู่กับมันอย่างสันติสุขให้ได้ อย่างน้อย ก็อย่ามาเกาะหลังเวลาที่มีสอบและงานก็พอ...

 

         หลังจากนี้ โหมอ่านหนังสือและทำงานของฉัน ฉันคงต้องหาวิธี "กัก" เจ้าตัวขี้เกียจให้ได้เสียแล้วล่ะค่ะ...อย่างน้อยก็ 自分のために...

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ

#1 By โหลดเพลง (124.157.236.250) on 2009-08-27 10:12